سال بد
    سال باد
       سال اشک
           سال شک.

سال روز های دراز و استقامت های کم
 سالی که غرور گدایی کرد .
   سال پست
     سال درد
       سال عزا

 سال اشک پوری
 سال خون مرتضا
 سال کبیسه ...

زنده گی دام نیست
     عشق دام نیست
         حتی مرگ دام نیست
    چرا که یاران گم شده آزادند

                          آزاد و پاک ...


من عشق ام را در سال بد یافتم 
        
          که می گوید «مایوس نباش » ؟ _
           من امیدم را در یاس یافتم
              مهتابم را در شب
                عشقم را در سال بد یافتم
                
              و هنگامی که داشتم خاکستر می شدم
                                          گر گرفتم .

زندگی با من کینه داشت
  من به زند گی لبخند زدم ،
خاک با من دشمن بود
 من بر خاک خفتم ،
چرا که زنده گی ، سیاهی نیست 
  چرا که خاک ، خوب است .

*
من بد بودم اما بدی نبودم
 از بدی گریختم
   و دنیا مرا نفرین کرد 
     و سال بد در رسید :
  سال اشک پوری ، سال خون مرتضا
                        سال تاریکی .

 و من ستاره ام را یافتم من خوبی را یافتم
        به خوبی رسیدم
                 و شکوفه کردم .

تو خوبی
 و این همه ی اعتراف هاست .
      من راست گفته ام و گریسته ام
         و این بار راست می گویم تا بخندم
           زیرا آخرین اشک من نخستین لبخند ام بود .

 تو خوبی
 و من بدی نبودم.

 تو را شناختم تو را یافتم تو را در یافتم
   و حرف هایم همه شعر شد سبک شد .
       عقده هایم شعر شد سنگینی ها همه شعر شد
   بدی شعر شد سنگ شعر شد
        علف شعر شد دشمنی شعر شد
             همه شعر ها خوبی شد


  آسمان نغمه اش را خواند
        مرغ نغمه اش را خواند 
            آب نغمه اش را خواند
به تو گفتم : « گنجشک کوچک من باش
تا در بهار تو من درختی پر شکوفه شوم . »

و برف آب شد شکوفه رقصید آفتاب در آمد .
   من به خوبی ها نگاه کردم و عوض شدم
          من به خوبی ها نگاه کردم
چرا که تو خوبی و این همه ی اقرار هاست ،
      بزرگ ترین اقرار هاست . _

    من به اقرار هایم نگاه کردم
         سال بد رفت و من زنده شدم
              تو لبخند زدی و من برخاستم .

      دلم می خواهد خوب باشم
             دلم می خواهد تو باشم
                  و برای همین راست می گویم

          نگاه کن :
              با من بمان !

                                                    "احمد شاملو "

 

پ.ن ۱:
تو بخوان این را...

پ.ن۲:
یه سال دیگه تموم شد!!!

 تعداد سالای عمرمون از ۲۰ گذشت... دیگه نمیشه با انگشتا شمردش! حتی با انگشتای پا! 
روزا به سراشیبی آخر راه  افتادن:  ۶ - ۵ - ۴ - ۳ - ۲ - ۱ - ...

یا مقلب القلوب...
آغاز سال ۱۳۸۷ هجری شمسی!

چه زیبا میشه دگرگونی طبیعتو بهونه ای کنیم واسه خوب تر شدن وجودمون!
    منتظر لحظه ی تحویل سال نباشیم!
        از همین حالا عشق بورزیم ، دوست داشته باشیم و دوست داشتنی تر بشیم!


                                    نوشته شده توسط: "دیوانه مهتاب"