ساقی

 

 "تا توانی مده از کف به بهار ای ساقی  

 

لب جوی و لب جام و لب یار ای ساقی  

 

نو بهار است و گل و سبزه و ما عمر عزیز  

 

می گذاریم به غفلت مگذار ای ساقی  

 

موسم گل نبود توبه ی عشاق درست  

 

توبه یعنی چه؟ بیار باده بیار ای ساقی  

 

شاهد و باغ و گل و مل همه خوبند ولی  

 

یار خوش خوشتر از این هر سه چهار ای ساقی  

 

تا توانی مده از کف به بهار ای ساقی  

 

لب جوی و لب جام و لب یار ای ساقی "

 

 

 

 

 

 

   خدا رحمت کند مرحوم هایده را ...

 

 " عشق اگه روز ازل در دل دیوانه نبود

  تا ابد زیر فلک ناله ی مستانه نبود

 نرگس ساقی اگه مستی صد جام نداشت

 سر هر کوی و گذر این همه میخانه نبود

 من و جام می ودل ُنقش تو در باده ی ناب

خلوتی بود که در آن خلوت بیگانه نبود..."

 

 

 

 

 لحظه ها وثانیه ها می گذرند و ما در غفلتیم ... کاش می فهمیدم معنی این جمله را .. کاش می فهمیدم گذر عمر را ! حیف .. که باز هم نمی فهم .. باز هم درک نمی کنم ...

 

     چندین ساعت بیشتر نمانده تا یکسال بزرگترشویم ، یکسال پیرتر شویم ، یکسال تنهاتر شویم ، یکسال ... یکسال ...

 

 انگار همین دیروز بود که فرا رسیدن سال ۱۳۸۷ رو به همه تبریک گفتیم .. ولی دیدید ۱۳۸۷ چه زود کهنه شد ... عدد ۱۳۸۸ زودتر از انچه فکر میکنیم کهنه خواهد شد . ایام میگذرند و گرد و غبار فراموشی بر روی آلبوم عکس سیاه سفید حقیرمان می نشیند ... به امید آن روزی که دوباره کنار هم بنشنیم و گرد و غبار عکس های دوران گذشته را با همدیگر پاک کنیم...

 

   دوستان غفلت نکنید .. چرخ روزگار هر روز سرعت بیشتری می گیرد . کاش قدر هم دیگر را بیشتر بدانیم ، هر چند که باز هم معنای عمیق این جمله را نمی فهمم .. ولی گفتنش به نگفتنش می ارزد.

 

     " نرم نرمک می رسد اینک بهار ، خوش به حال روزگار.."

 

   عید باستانی بر همه ی عزیزان مبارک ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

" بایرامیدی ، گئجه قوشی اوخوردی

آدخلی قیز،بیگجورابین توخوردی

هرکس شالین بیر باجادان سوخوردی

آی نه گوزل قایدادی شال سالاماق

بیگ شالینا بایراملیغین باغلاماق !

 

شال یستدسم منده ائوده آغلادیم

بیر شال آلیب ، تئز بلیمه باغلادیم

غلام گیله گاشدیم ، شالی سالادیم

فاطما خلا منه جوراب باغلادی

خان ننمی یادا سالیب آغلادی"

 

 

 

 

 

گزارش اردوی 22 اسفندماه

 

 

                                  ( به دلیل تبانی صورت گرفته با ... عکس اول پست حذف شد !)

 ساعت ۷ صبح قرار گذاشته بودیم ولی مصطفی از روز قبلش به چندتا از بچه نیم ساعت زودتر گفته بود تا یکم بخندیم . صبح که از خواب پاشدم دیدم یحیی و ساسان بهم زنگ زدن ! من هنوز از خواب بیدار نشده بودم ولی اونا اونجا تو سرما منتظر بودن  . امیدوارم ما رو به خاطر این کار ببخشن .

 

 خلاصه همه جمع شدیم و حرکت به سوی جزیره ی اسلامی و البته تحمل قیافه ی اخموی آقای راننده شروع شد () . حدود یکم و نیم ساعت بعد با شنیدن غرغر ها ی راننده به مقصد یعنی روستای آغگنبد رسیدیم .هوا عالی بود و بهاری ! تا نگاه میکردی کوه بود و تپه .

 

       

پدیده ی جالبی که با هاش مواجه شدیم مشاهد ه ی نمونه ی نادری از میمون های جزیره ی اسلامی بود  که به گفته ی کارشناسان مرکز علوم و تحقیقات هگرگر هر ۱۰۰ هزار سال فقط یکبار دیده می شوند.  از خصوصیات بارز این نوع موجود می شد به پرتاب نارگیل از روی درخت بید ( والله نمی دونم نارگیل رو از کجای درخت بید درمیاره !) اشاره کرد  در زیر عکسی که دوستانمون از نمای پایین از این موجود گرفته اند مشاهده می کنید :

 

         

 

  روز خیلی خوبی بود ، همه دوستا دورهم بودیم و صفا سیتی و وسطی و ...

       

 

 

البته دراین اردو یک ناظر و کارشناس از مرکز علوم و تحقیقات هگرگر نیز حضور داشت که به بررسی مواد غذایی و  موارد بهداشتی انها می رسید که نمونه اش رو خودتون می تونید در عکس ببنید :

 

   

 

  مهم ترین اتفاقی که افتاد تولد یحیی عزیز بود ! یحیی یی که خیلی دوسش داریم ! روز قبل من و آرمان باهم یه هدیه ی ناقابل براش ( همراه کیک) خریدیم و قرار شد که قبل مراسم پولشو ازبچه ها بگیریم  . البته هدیه چیزه قابلی نبود . یک دست کامل وسایل مورد نیاز زورخانه  ( یه چیز تو مایه های آفتابه و اینا ) . وقت باز کردن کادو منو و آرمان دوتا پا داشتیم دوتا هم قرض کردیمو و د برو که رفتیم  ! بعد از مدتی با بالا بردن پرچم سفید دوباره به جمع دوستان برگشتیم و لی حاج آقا صالحی با یک توطئه منو به زمین زد و با خامه و آفتابه ی پر از آب ازم پذیرایی کردن  ولی خدایییش من اون پولارو بالا نکشیدم

 

 

 

  

 

              

  یحی جان بازم تولدتو تبریک میگم انشالله ۱۰۰ سال دیگه بمیری  ( منن با هم ایشالله )(به نوشته روی کیک توجه کنید ! ابتکار آرمان بود )

 

    

 

 جوجه کباب رو زدیم به رگ و به سوی شوره زار حرکت کردیم . عکسها همه چیز رو نشون میدن احتیاجی به نوشتار من نیست .

 

حاج آقا صالحی مثل اینکه وضع بازار زیاد خوب نیست .

 

 

 

 

  گرچه منظره ی جالبی بود ولی مایه ی تاسف و ناراحتی برای هممون بود که دریاچه ی عزیر ارومیه با اون ابهت و آوازه ی جهانیش به این روز افتاده ! شاید میشه گفت حدود ۳۰۰ متری عقب کشیده شده بود ، کاری با این  ندارم تفصیر کیه و تقصیر چیه ولی اینو خوب میدونم که باید کاری بکنیم ، هممون تک تک ! وگرنه چند سال بعد شاهد خشکی کامل در این منطقه خواهیم بود .

 

  روز ها میان و میرن ! ۳ سال گذست و هنوز ما ادم نشدیم  . جدا از شوخی چشمامونو تا باز کردیم ۶ ترم گذشت .انگار همون بچه های ترم ۱ هستیم ولی یکم از همدیگه دورتر شدیم . آینده در انتظار هممونه ! آینده ای که معلوم نیست چه در انتظارمان دارد ، و در این میان نگاه به پهنه ی بیکران دریاچه چه لذت بخشه ...

 

(به   آرمان دقت کنید مثل رییس قبیله های سرخپوستهاست  )

 

  

                                                                                                      پایدار باشید وسربلند

                                                                                                                  فرشید

توجه ! / توجه ...

 

  گزارش اردوی فرهنگی (!) تفریحی آغگنبد ، فردا ، بعد از ظهر ، همین جا ... خود اینجا

 منتظر باشین ...

کلبه ی خودمانی !

 همیشه دوست داشتم یه جایی ، یه گوشه ایی داشته باشم واسه اینکه حرفای دلم رو توش بنویسم . خونه های زیادی بودن ! اما هیجا این جا نمی شه ...

  خیلی ها فکر می کنن که ما تو این وبلاگ باید راجع به مسائل علمی مربوط به رشته ی تحصیلمون بنویسیم ، ولی از اسم بلاگ مشخصه که این جا حال و هوای دیگری داره ... شاید رنگ تنهایی ! رنگ دیوارهای این  خونست ، شاید بوی غربت از سرتا پای این خونه به مشام میرسه ، شاید ماه هاست که رهگذری از مقابل خونه رد نشده ولی این ها دلیل نیست برای اینکه پرتو نور کوچکی که از گوشه ی پنجره روی سایه ها خطی از صمیمت فراموش شده رسم کرده را نادیده گرفت ...

            یاد آهنگ مرحوم هایده میفتم :

                                                   " ...

                                                       برای کوچه غمگینم

                                                           برای خونه غمگینم 

                                                                 برای تو ، برای من

                                                                         برای هر کی مثل ما داره می خونه

                                                                                      غمگینم..."

                   ... بیاید یه لحظه چشمامونو ببندیم ! یه لحظه دستمون رو قلبمون بزاریم و فکر کنیم .. فکر کنیم به اینکه چرا مثل قبل نیستیم ... چرا خیلی هامون عوض شدن ؟ چرا مثل قدیما نظرات وبلاگ تا 30 ،40 بالا نمی ره ؟  چرا مثل اون روزها دور هم جمع نمی شیم ؟ چرا هر کسی یه گوشه ای کز کرده و سرش تو لاک خودشه ... ؟

  چرا ما همون ورودی 85 نیستیم ؟ همون وروردی که اسمش رو زبون همه ی ورودی ها بود ؟ ! همون ورودیی که 2 ماه به 2 ماه میرفت اردو ...

  نگید تقصیر فلانیه ... بگید تقصیر هممونه ! شاید هم ناگزیریم .. رسم زمونه اینه ...

   +پاسخ به نظر جناب آقای The One ! :

        ... نظر رو که خوندم با خود گفتم   دوباره شروع شد ... از همین می ترسیدم ! حدس میزنم کی باشی !  برات احترم قائلم  ، از نظرت هم خیلی تشکر می کنم . پسر خوبم ! اون عکسا رو من دارم ، ولی من یادم نمی یاد کسی از من خواسته باشه که آقای طالب اون عکسا رو بزن به سی دی و بده به ما ! البته کلا روی هم 10 تا عکس بود ، در ضمن اون روزای اویل بعد اردو رو گوشیم بود ولی الان نیست ... ولی تو خودت خیلی بد عادت کردی .. اگه میخوای ما به تو ، به همه و دیگران به همدیگر اعتماد کنن خواهشا با اسم خودت نظر بده ...! فکر نمی کنی یکم بچه گانه باشه حرکتت ؟ 20سالمونه ، هنوز هم با اسم های عجیب غریب نظر میزاریم ... البته تقصیر تو نیست .. میدونم جو ورودی مون اینطوریه ! حرفاتو قبول دارم ... منم خودم از این ناراحتم که چرا این طور سرد با بلاگ خودمون برخورد میشه ..

شروعی دوباره...

  بعد از مدت ها دوباره قصد راه اندازی و آپ کردن بلاگ 85 رو داریم .. انشالله بعد از پایان امتحانات دوباره فعالیت خودمون رو شروع می کنیم .. به امید روزهای آبی..

پایان عشق بازی ...

 

  می دونم به بچه ها قول دادم که مطلب دیگه ای رو آپ کنم ! ولی یه چیز باعث شد من بد قول بشم .

 

 " به مناسبت پایان قصه ی عشق در وبلاگ دوستانمون " :

 

            و دیگه هیچی نفهمیدم ... !

 

      مطلب رو که تموم کردم انگار آتیشی تو وجودم به پا شد .. سرم رو روی صندلی گذاشتم و آروم آوم ... ! تصمیم گرفتم در مورد قسمت پایانی آپ کنم . و این کار رو هم کردم .

  با خودم میگفتم این چه داستانیه ؟ عشقی که توش وصال باشه شورش کجاست ؟ مطمئن بودم آخر قصه یه اتفاق خیلی بدی میفته .. !

 

  همچنان که بدترین اتفاقی که می شد پیش بینی کرد افتاد ! و من رو منقلب کرد ..!

   حالا می تونستم کمی درون مایه ی عشق واقعی رو لمس کنم...با اینکه حال ندارم ولی دنبال جملات هستم تا بقیه ی مطلبم رو بسازم ... ولی دیگه ذهنم جواب نمیده ... سعی می کنم بقیه ی حرفامو تو اینا خلاصه کنم :

 

    " الدوز سایاراخ گوزلمیشم هر گئجه یاری

                                                                              گینه گئج گلممه دیر ، گینه اولموش گجه یاری

    عشقین که  قراریندا وفا اومایاجاقدیر

                                                                           بیلم که طبیعت نیه گویموش بو قراری "

 

                  

... !

استاد مدام توضیح میده ! همه حواسشون جمه استاده و دارن با دقت بهش گوش می دن . نگاه های غریب من به استاد نشون دهنده ی حالت درونیم هست . استاد بحث بعدی رو شروع میکنه ...

گوشی رو درمیارم و اس ام اس میزنم : " دلم گرفته ... "

.... !

در کنار آشنایی تو ، آشیانه می کنم

فضای آشیانه را پر از ترانه می کنم

کسی سوال می کند به خاطر چه زنده ای ؟

و من برای زندگی ، تو را بهانه می کنم ...



آروم تر میشم ...

" استاد خسته نباشید ... "


کلاس تموم شد و لی شب های پر از حسرت هنوز هم وجود دارند ...



" دنیا را بد ساخته اند ... "


کاش می شد بی پروا از کارهای این دنیا شکایت کنیم ! اما حیف نمی شه همه چیز رو گفت ...

فاز +

 

خسته و کوفته نشسته بودم تو اتاقم . حس عجیبی داشتم . کم کم داشت خوابم می برد . چشام آروم آروم بسته شدند . رفته بودم تو فاز نیمه بیداری . مثل اینکه روحم از بدنم جدا شده بود . تمام اندامم بی حس شده بود و لبخند رضایت بخشی از این وضع بر روی لبام نشسته بود . شور و شوق خاصی تو وجودم به پا شده بود . داشتم حس سیر عرفانی و معنوی رو لمس می کردم . بعد از یه مدت روحم از بدنم به طور کامل جدا شد . دیگه کنترلی روی بدنم نداشتم . ناگهان بصورت زیر روی کاناپه ولو شدم :

 

   

 

 در بین سیر و سلوک عرفانی صدایی آروم و دلنواز از اون ور اتاق می شنیدیم . یه اهنگ قشنگ و یه شعر خیلی قشنگ تر . شعر این اهنگ اونقدر قشنگ بود از اون وضع و حال بیرون بیام و بعد از چند مدت افسردگی یه لبنخندی بزنم . شعر اون آهنگ این بود :

 

                                

                                              " فاطی ، فاطی ، فاطی

                                               عروس و کلم ، قروقاطی

                                                      فاطی جووون 

                                                    فاطی بغلم کن

                                                   فاطی  بی پدرم کن

                                               فاطی خون جیگرم کن ..."

 

 ومن از خواب بیدار شدم . صبح خیلی خوبی بود . جون میداد برای یه ورزش صبحگاهی :

 

                  

 

 

 

 پ . ن :  حال میکنم با این جور پست ها ! گردنم هم کلفته !  زده به کلم .

 بی ربط . ن : آخ دلم لک زده برای یه  دل خوشیه ساده :

                            

روزت مبارک ...

 

    نمی دونم چرا دلم می خواد متنمو در باره ی این طور اتفاق ها که همیشه بصورت طنز می نوشتم ، اینبار جدی تر بنویسم . ولی هر چی که هست سعی می کنم قشنگ بنویسم و امیدوارم شما قشنگ تر بخونیدش.

 

   ساعت ۶ عصر روز سه شنبه . در حال پیاده روی در سنگفرش ولیصر . در حالی که بدنم کاملا خسته و کوفته شده . با فشاری که به بازوهای خسته ام میفته گوشیمو از تو جیبم در  میارم و  شماره ی مهدی رو میگرم . وقتی تو باشگاه بودم بهم زنگ زده بود .

 الو مهدی ، کاری داشتی ؟

   مهدی ازم خواست هر چه زودتر برم خونشون . مثل اینکه امروز ، یعنی روز آخر هتل میرداماد تولد نیماست ، نیما هم میخواد تو هتل تولد بگیره . ما هم باید برای تصمیم گیری برای خرید کادو دور هم جمع می شدیم ...

   ساعت هفت و نیم بود که خودمو با دوربین و گیتار رسوندم به هتل . گرشا و مسعود قبل از من اومده بودند . مهدی و علیرضا همراه نیما رفته بودند سراغ کادو و شام . تو این مدتی که علیرضا اینا برگردن  مسعود برامون بستنی خرید آورد . دستت درد نکنه مسعود خیلی چسبید !

  بعد از چند دقیقه مهدی و سعید همراه با چند تا کتاب که به عنوان کادو انتخاب کرده بودیم رسیدن . البته مسعود و گرشا یه خودنویش خوشگل واسه نمیا خریده بودند . نوید هم با یه کیکی از راه رسید . البته یه کیک ۱۲ هزار تومنی رو هم گرشا و مسعود خریده بودند که با پرویی هر چه تمام تر قیمتشو روش نوشته بدودند .

    طرف های ۸ بود که علیرضا و نیما از راه رسیدن .  ما هم که همه به معده  هامون قول غذاهای نفیس و اشرافی داده بودیم و از صبح چیزی نخورده بودیم که چی ؟ که تولد نیما خانه و نمیا دست و دلبازه ! اما وقتی علیرضا از در خونه وارد شد عقیده ی ههمون در مورد نیما برگشت . علیرضا از بیرون در صدا می زد که یکی بیاد این کوکه ها رو بگیره بذاره داخل ، هوا سرده ، الان یخ میزنن ! پشت علیرضا هم نیما با پنیر و سبزی خوردن و در حالی که عجیب بودن کارشونو تحسین می کرد و به به چه چه راه انداخته بود  وارد شد . قیافه های همه ی ما مات و مبهوت و چشمهامون از حدقه بیرون زده ب.د و داشتیم علیرضا و نیما رو تماشا می کردیم . بنده خودم تعجب کردم که چگونه فرهنگ خودساخته شده ی اهری به فرهنگ شایسته ی گرگری تسلط پیدا کرده بود ؟ اکثرا تو چنین مراسمی نون و پنیر شام نمی دن ! شاید تو جزایر قناری و دهات های اطراف اهر بدن ولی خودم شاهد بودم که تو این طرفا دیگه شام تولد سبزی به خورد آدم نمی دن ! عکس پایینو رو نگاه کنید ! 

 

 

 جای مصطفی خالی بود . نیما گوشیشو برداشت و بهش زنگ زد . بهش گفت سفره رو انداختیم و در حالی که داشت به همه ی ما چشمک میزد  بهش گفت  شام رو نمی خوریم تا تو بیای و در این حال بود که علیرضا لقمه ی بزرگی رو تو حلقومش فرو کرد و گرشا لیوان پر از دوغ رو سر کشید ! حالا  آقا مصطفی چه شامی رو به خودش پشت تلفن قول داده خدا می دونه .

 بعد از سرو ( البته به این نمی گن سرو میگن تیخین ماخ کردن )نوبت  رسید به مرحله ی اصلی برنامه . نوبت کیک و کادوها ...

  باز شیطنت این علیرضا گل کرده بود . عکس های پایین شاهد ماجرا هستند .

                

                       

                

 

  با این حرکات بچه ها و عکسی که در پایین ماجرا رو کاملا براتون توضیح میده ،  آرزوی خوردن کیک ۱۲ هزار تومنی به دلمون موند! البته یادتون باشه که آرزو برای افکار کوچیکه ! ماهایی که افکار بزرگ داریم هدف داریم و نه آرزو ! هدف ما هم خوردن کیک بود ! که بحمدالله نوید یه کیک اضافی خریده بود و نوش جان کردیم !

 

                   

                                     

                       

          

      

      معلوم بود بچه ها خیلی پر انرژی اومده بودند ! باور نمی کنید عکس ها رو ببینید :

 

                                 

 

                       

 

   و این عکس هم نمونه ی یکی از افتخارات هتل تو این ۱ ساله :

 

            

 

 

       هی !  هتل هم ما رو با همه ی خاطرات رنگارنگش تنها گذاشت و رفت !

   به کجا چنین شتابان ؟ چرخ زمونه چه بیرحم !  چرخ دنده هاش شیرینی خاطرات رو له می کنه و فقط صفحه ای تلخ بر روی ذهن آدم جا میذاره ! تلخی هایی جمع میشن و میشن یه زندگی ! ...

   لحظه ی تولد همه میخندن ! ولی بچه ی متولد شده گریه می کنه ! جیغ و فریاد می کنه ... خودش می دونه وارد چه  قمار تلخی شده که با شیرینیه ظاهریش بازیکنان رو به طرفش می کشونه ! ولی هیچ کس تو این قمار برنده نمی شه ! برگ برنده ای در کار نیست ! برگ برنده ی هر کس نزد خداشه ... نزد روحش ! نزد وجودش ! نزد خواسته هاش و نه در دست زندگی ای که اتفاقاتشو دیگران براش رقم میزنن !

 

    نیما جان تولدت مبارک ... !

 

               

روزت مبارک ...

 

    نمی دونم چرا دلم می خواد متنمو در باره ی این طور اتفاق ها که همیشه بصورت طنز می نوشتم ، اینبار جدی تر بنویسم . ولی هر چی که هست سعی می کنم قشنگ بنویسم و امیدوارم شما قشنگ تر بخونیدش.

 

   ساعت ۶ عصر روز سه شنبه . در حال پیاده روی در سنگفرش ولیصر . در حالی که بدنم کاملا خسته و کوفته شده . با فشاری که به بازوهای خسته ام میفته گوشیمو از تو جیبم در  میارم و  شماره ی مهدی رو میگرم . وقتی تو باشگاه بودم بهم زنگ زده بود .

 الو مهدی ، کاری داشتی ؟

   مهدی ازم خواست هر چه زودتر برم خونشون . مثل اینکه امروز ، یعنی روز آخر هتل میرداماد تولد نیماست ، نیما هم میخواد تو هتل تولد بگیره . ما هم باید برای تصمیم گیری برای خرید کادو دور هم جمع می شدیم ...

   ساعت هفت و نیم بود که خودمو با دوربین و گیتار رسوندم به هتل . گرشا و مسعود قبل از من اومده بودند . مهدی و علیرضا همراه نیما رفته بودند سراغ کادو و شام . تو این مدتی که علیرضا اینا برگردن  مسعود برامون بستنی خرید آورد . دستت درد نکنه مسعود خیلی چسبید !

  بعد از چند دقیقه مهدی و سعید همراه با چند تا کتاب که به عنوان کادو انتخاب کرده بودیم رسیدن . البته مسعود و گرشا یه خودنویش خوشگل واسه نمیا خریده بودند . نوید هم با یه کیکی از راه رسید . البته یه کیک ۱۲ هزار تومنی رو هم گرشا و مسعود خریده بودند که با پرویی هر چه تمام تر قیمتشو روش نوشته بدودند .

    طرف های ۸ بود که علیرضا و نیما از راه رسیدن .  ما هم که همه به معده  هامون قول غذاهای نفیس و اشرافی داده بودیم و از صبح چیزی نخورده بودیم که چی ؟ که تولد نیما خانه و نمیا دست و دلبازه ! اما وقتی علیرضا از در خونه وارد شد عقیده ی ههمون در مورد نیما برگشت . علیرضا از بیرون در صدا می زد که یکی بیاد این کوکه ها رو بگیره بذاره داخل ، هوا سرده ، الان یخ میزنن ! پشت علیرضا هم نیما با پنیر و سبزی خوردن و در حالی که عجیب بودن کارشونو تحسین می کرد و به به چه چه راه انداخته بود  وارد شد . قیافه های همه ی ما مات و مبهوت و چشمهامون از حدقه بیرون زده ب.د و داشتیم علیرضا و نیما رو تماشا می کردیم . بنده خودم تعجب کردم که چگونه فرهنگ خودساخته شده ی اهری به فرهنگ شایسته ی گرگری تسلط پیدا کرده بود ؟ اکثرا تو چنین مراسمی نون و پنیر شام نمی دن ! شاید تو جزایر قناری و دهات های اطراف اهر بدن ولی خودم شاهد بودم که تو این طرفا دیگه شام تولد سبزی به خورد آدم نمی دن ! عکس پایینو رو نگاه کنید ! 

 

 

 جای مصطفی خالی بود . نیما گوشیشو برداشت و بهش زنگ زد . بهش گفت سفره رو انداختیم و در حالی که داشت به همه ی ما چشمک میزد  بهش گفت  شام رو نمی خوریم تا تو بیای و در این حال بود که علیرضا لقمه ی بزرگی رو تو حلقومش فرو کرد و گرشا لیوان پر از دوغ رو سر کشید ! حالا  آقا مصطفی چه شامی رو به خودش پشت تلفن قول داده خدا می دونه .

 بعد از سرو ( البته به این نمی گن سرو میگن تیخین ماخ کردن )نوبت  رسید به مرحله ی اصلی برنامه . نوبت کیک و کادوها ...

  باز شیطنت این علیرضا گل کرده بود . عکس های پایین شاهد ماجرا هستند .

                

                       

                

 

  با این حرکات بچه ها و عکسی که در پایین ماجرا رو کاملا براتون توضیح میده ،  آرزوی خوردن کیک ۱۲ هزار تومنی به دلمون موند! البته یادتون باشه که آرزو برای افکار کوچیکه ! ماهایی که افکار بزرگ داریم هدف داریم و نه آرزو ! هدف ما هم خوردن کیک بود ! که بحمدالله نوید یه کیک اضافی خریده بود و نوش جان کردیم !

 

                   

                                     

                       

          

      

      معلوم بود بچه ها خیلی پر انرژی اومده بودند ! باور نمی کنید عکس ها رو ببینید :

 

                                 

 

                       

 

   و این عکس هم نمونه ی یکی از افتخارات هتل تو این ۱ ساله :

 

            

 

 

       هی !  هتل هم ما رو با همه ی خاطرات رنگارنگش تنها گذاشت و رفت !

   به کجا چنین شتابان ؟ چرخ زمونه چه بیرحم !  چرخ دنده هاش شیرینی خاطرات رو له می کنه و فقط صفحه ای تلخ بر روی ذهن آدم جا میذاره ! تلخی هایی جمع میشن و میشن یه زندگی ! ...

   لحظه ی تولد همه میخندن ! ولی بچه ی متولد شده گریه می کنه ! جیغ و فریاد می کنه ... خودش می دونه وارد چه  قمار تلخی شده که با شیرینیه ظاهریش بازیکنان رو به طرفش می کشونه ! ولی هیچ کس تو این قمار برنده نمی شه ! برگ برنده ای در کار نیست ! برگ برنده ی هر کس نزد خداشه ... نزد روحش ! نزد وجودش ! نزد خواسته هاش و نه در دست زندگی ای که اتفاقاتشو دیگران براش رقم میزنن !

 

    نیما جان تولدت مبارک ... !

 

               

عیدی

 

 سلام !

   مدتی کمی تا عید مونده ! سال جدید که برای هممون با خاطرات شیرین کودکی در این روزها عجین شده ! خرید شب عید ! انواع شکلات های خوشمزه سر میز ! لباس قشنگ و تمیز ! لحظه های شاد و بی همتا !

  اما حالا که بزرگ شدیم می بینیم که لذت روزهای سال نو فقط تو عیدی گرفتن نیست ! ... عیدی دادن خودش یه طعم دیگه داره ! مخصوصا اگه این عیدی از روی صداقت و دوست داشتن به کسایی باشه که واسمون بدون هیچ منتی زحمت می کشند و عرق می ریزند !

    جمعی از بچه های دانشکده تصمیم گرفتن تا یه مقدار هر چند نا قابل عیدی واسه زحمت کش های دانشکده که هر روز سالن های دانشکده رو با زحمت فراوان تمیز می کنند و ما با کفش های کثیف خودمون با گستاخی از روی کف های تمیز می گذریم و بار سنگین دوباره تمیز کردن رو به روشون می زاریم  ، جمع کنند !

  هر کس که مایل باشه تو این عیدی  و خوشحال کردن  عزیزانمون تو دانشکده سهمی داشته باشه می تونه تا ۴ اسفند ماه به آقای رضا پاک دامن و گرشا بحریه  مراجعه کنه .

 

                                                                                                                   با تشکر ... !

تبریک ، تبریک ...

 

 میون این همه علامت سوال واسه این که چه پستی بذارم و فضای وبلاگ رو  تکونی بدم به ذهنم زد چه پستی بهتر از یه متن تبریک به مناسبت بازگشایی مجدد  سایت tuee   ؟

   خوشحالم که دوباره سایت راه اندازی شد و امیدوارم تا آخرش با هم باشیم و در کنار هم روزهای خوبی رو داشته باشیم .  هیچ خاطراتی مثل خاطرات دانشجویی تو ذهن آدما نیست  ! چه تلخش ، و چه شیرینش ! امیدوارم بعد از این همشون شیرین و خوش باشن . ما هم به عنوان یک عضو در خانواده ی tuee حضور مجدد سایت رو تبریک میگیم و برای همکاری با سایت و تلاش برای پیشرفت اون حاضریم .

 

 

                                    

 

 

ترم 3 ، ترم 4 ، ترم 5 ...

 

 

 

 

 ترم ۳ تموم شد ! به همین سادگی  با اعمال شاقه !  هفته ی بعد ترم ۴ شروع میشه ! ترم ۴ هم تموم شد . تابستون باز شروع شد . ترم ۵ عجب ترم سختی بود ... خدای من فقط این ۳ واحد رو پاس کنم و لیسانس رو بگیرم !

  آقای  یا خانم فلانی از کنکور کارشناسی ارشد  در یک دانشگاه معتبر قبول شده اند .  آقای بهمانی رفتن سربازی !  خانم ... ازدواج کرده اند و ...

   و آینده چون افقی آبی و بزرگ در برگیرنده ی همه ی ماست ! چه کسی میدونه که ۵۰ سال بعد تو چه راهی و تو چه موقیعیتی هست ؟ حسرت میخورم به روزهای ترم  ۱ ، به روزهای سادگی و خوبی ، به روز های  بی دغدغه ... ، روزهای آرام مثل آرامش یک اقیانوس بزرگ ،... افسوس صداقت های از دست رفته ! 

  نوشته ی کافه چی : غم بزرگی را در آغو می کشم ! اما نه ... ! خدای من این غم مثل یه بالش نرم نیست که منو غرق خودش کنه و به خواب خاطرات گذشته ببره ! مثل یه سنگه . بدنم رو اذیت می کنه ! مثل یه تیکه سنگ داغ . کاش می شد دوباره مثل قدیما بشیم ! راستی بازی روزگار مثل یه قایموشک خاص می مونه ! اول بازی همه با چه شور و حالی گرگ رو انتخاب می کنن ! دختر ها و پسرهای کوچک با قیافه های خندون ! بعد آقا گرگه چشماشو رو هم میزاره و تا ۱۰۰ می شمره !  وشروع می کنه به شمردن ۱ و ۲ و ۳ .. ترم ۵ ، ترم ۶ ، ترم ۷ ، ترم ۸ .... ۱۰۰ ! اما کجا باید دنبال دوستاش بگرده ؟ دنیا خیلی بزرگه . شاید یکیشون رفته زیر صخره های بزرگ کوهستانها قایم شده ! شاید یکشون رفته میون انبوه درخت های عظیم جنگل قایم شده !  ... اما هنوز هم صدای خند هاشون توی حیاط پیچیده !

 دلم گرفت ...

سلام !
بچه ها نمیدونم چطوری بگم و چه طوری خواهش کنم ولی ازتون خواهش می کنم برای یکی دعا کنید ! واسه خانوادش ! واسه دوستاش ! یکی که شاید همکلاسی شما بوده ولی زیاد شناخته شده نبود و حالال براش یه اتفاقی افتاده ! نمیشه گفت اتفاق افتاده در واقع خودش یه کاری کرده ! پا در سفر پرخطر گذاشته ! آخرین امید های ما همین امروز و فرداست که پیداش کنیم . بچه ها فقط برا خانوادش دعا کنید تا به یه جایی برسن !

قانون جدید مدارهای الکتریکی کشف شد .

 

 بسمعه تعالی

 در راستای اهداف ۲۰ ساله ی دولت کریمه و برنامه ی طویل المدت برای جنبش فکری ، علمی ، فرهنگی ، نرم افزاری ، سخت افزاری ، نمیه سخت افزاری ، ۳/۴ سخت افزاری ، نرم افزاری + i سخت افزاری و ... و همچنین در راستای دست یابی به انرژی صلح آمیز هسته ای و پاسداری از ارزش های مقدس دهه ی فجر و پیروان آن حضرت ، نیم ساعت قبل از شروع امتحان مهم تنظیم خانواده در مقابل دانشکده ی عظیم شیمی قانون جدید مدارهای الکتریکی توسط دو دانشمند متفکر یعنی فرشید طالب و عطا صراف کشف شد .

 شرح قانون :

 داریم kvl و kcl

kvl= رابطه ی شماره (1)

kcl = رابطه ی شماره (2)

حال 1 را به توان منفی یک می رسانیم و در 2 ضرب می کنیم . کل عبارت را به توان 2 می رسانیم و در 4 ضرب می کنیم . حال از عبارت جذر گرفته و بر 2 تقسیم می کنیم .  عبارت را ساده  می کنیم و باقی مانده برابر c/v خواهد بود که برابر q با ر کل ذخیره شده در مدار است .

 لازم به ذکر است که این قانون برای هر گونه مداری از مرتبه 1 گرفته تا مرتبه 20 و مدارات مجتمع نوری 1 و 2 و 3 صادق است.

 

 

برنامه ی جدید امتحانات

 

 برنامه ی جدید امتحانات که توسط دانشگاه اعلام شده :

 

  ریاضیات مهندسی   :  ۲ بهمن ماه

محاسبات عددی :  ۳ بهمن ماه

الکترومغناطیس : ۶ بهمن ماه

زبان تخصصی : ۸ بهمن ماه 

مدار ۱ : ۱۰ بهمن ماه

 

 * انتخاب واحد از ۱۳ بهمن الی ۱۷ بهمن ماه و شروع کلاس ۲۰ بهمن ماه خواهد بود *

بچه ها برنامه ی امتحانی همون برنامه ی امتحانیه با ۱۰ روز شیفت زمانی

مطابقا امتحان معادالات و فیریک ۲ که در برنامه ی قبلی در روز امتحان به ترتیب مدار و

ریاضیات مهندسی بود در این برنامه هم به همان صورت خواهد بود .

 در ضمن ساعت امتحانات به احتمال زیاد همون ساعت های معلوم شده در

برنامه  ی قبلی خواهد بود .

 با آروزی موفقیت برای همه

 

زیر باران باید رفت اما ...

- کارت شناسایی لطفا !

- عمرن اگه کارت دانشجوییمو نشون بدم ، حالا کارت تغذیه رو درمیارم تا هر چقدر میخواد شک کنه بکنه !

- آقا تیپ شما به دانشجو نمی خوره  !

- alaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah....

بالاخره بعد از چندین هفته پامون به دانشکده باز شد . طبق قرار قبلی ارازل رو جمع کردیم . این بار نوبت خوش گذرونیه ...! یاهووو...!

 - آقا بحثی گوتارین گداخ ، نمیا ماشین گتریپ .

 حالا موقعه ی پیشنهاد و نظر دادن که کجا بریم .بعد از مدتی یک لامپ مهتابی بزرگ بالای سر دیوانه ی مهتابی روشن شد و کلمه ی کاملا ملموس " شاهگلی " از ارتعاش تارهای صوتی حلقوم دیوانه به وجود آمد ، و ما مثل اهرلی ها به سوی آردی جدید استاد هگرگری دوان شدیم ، این بار نوید خودش منو تا صندلی جلو همراهی کرد و کمربندمو بست تا اگگه خدای نکرده اتفاقی افتاد صورت من بیچاره سرویس بشه اما عاشقان دیوانگانند ! خیالی نیست دنیا رو ...

 من گفتم امروز شاهگلی یه خبریه ، وقتی رسیدیم دیدم چند تا جک و جوون ریختن و دارن مسابقه می دن ، ما هم وایستادیم تماشا

 در هنگام رد شدن یکی از ورزشکارها از جلوی ما :

 - جیر ، کفوووون ؟

 -  دالی تیر فیرلانیر !

 -هااا ! ماشاالله !

  رفتیم کنار استخر و منتظر شدیم تا مسابقه تموم بشه . مسابقه که تموم شد بعضی لاتون ندیده های آلمان نرفته خودشون به زور از وسط جماعت رد می کردن و می رفتن جلوی دوربین خبرنگارها ، واقعا آدم باید چقدر خودشو دچار خواری بکنه ؟ تا کی باید اینطوری بمونیم ؟ تا کی باید اهرلی باشیم ؟  همینه دیگه این همه عقبیم ! مملکتی که اینا قرار مهندسای برقش بشن خدا به دادش برسه.

اینا میان ایجا ورزش می کنن ، می دون ، فعالیت بدنی می کنن ، بچه ها ی ما هم می رن شاهگلی ورزش چشم ! یا هم به دنبال سوژه می گردن تا یکم بخندن . نگاه کنید این دو تا رو !

دیگه چی بگم ؟ هزار چشمه و خانم بابایی واقعا حق دارن ! این هم تفریحات پسرهای ما !

  نمونه ی تفریحات :

البته من و ممد یادش به خیر دوران جوانی با دوچرهخ میومدم شاهگلی بعدش هم چند دوری استخر رو می دویدیم و بعدش هم میرفتیم بالا پله ها ایرویبک کار می کردیم . عجب دورانی بود ، از صبح ساعت ۵.۵ بیدار می شدیم ، دیگه شده بودیم واسه خودمون ورزشکار ! یادش به خیر...حیف ثبت نام تموم شده بود والا منو ممد می ترکوندیم !

 

 وقت برگشتن از شاهگلی یا به زبان مردم بازاری " شانگلی " هوا ابری شد و بارون گرفت . اولش آروم آروم و رمانتیک و دونه دونه ( استعاره دارد به نوع ... ) می زد به تن خیابون . ما هم دستامون رو گذاشتیم تو جیب هامون و رفتیم تو حس و پیاد برمی گردیم . یااااااااااالله ! گدا یاواش ! اولان اونی کس !

   yeyhoooooo دیدیم بارون کم کم داره تبدیل میشه به تگرگ و سرعت ریزش به سرعت گردش سیاره ی ناشناخته ی سیس در منظومه ی تازه کشف شده ی "اهر بیر نفر" نزدیک میشه ! ( حالا حساب کنید این سیاره چه سرعتی داره وقتی دوره خودش می گرده ) ! آقا من کشیدم کنار ! دیدم نخیر این هگرگر  و مهتابی دلی (crazy) کم نمیارن . حالا ما مونده بودیم وسط ! نه می تونستیم فحششون بدیم ، نه دستمون جایی می رسید ، نه می تونستیم بمونیم ، نه حالمیون بود باید چی کار کنم . دیدیم کاری جز دیوانگی نداریم ! ما هم رفتیم و تا نوک انگشت های پا و تا ریشه های موهای پشت سر مون ( پشت مو ) خیس شد . حالا وقتش بود شلوارها رو بالا بزنیم ! ( خدا رو شکر از این مینی بوس های نیروی انتظامی از کنارمون رد نشد والا ما رو هم تا پاسگاه می رسوندن ! البته زیاد با ما کار ندارن اکثرا با خانم ها کار دارن ! جریمه ی شلوار کوتاه ۵۰۰۰۰ تومان ! )

 

 

 زیر باران باید رفت اما کو چتری که ببندیمشو بگیم آی جماعت ، آی اونایی که از تو تاکسی نگاه می کنید و میگید : " بولار اله بیر بیمارستان رازی دان گاچیپلار ! " به خدا ما به خاطر  این تیکه شعر ( چترها را باید بست ) این طوری رفتیم زیر بارون ! ولی خوب چترهامونو تو خونه جا گذاشته بودیم ! ( خلیلی جدی بحث سالماهااااااااا ! شوخلوخ الیرم !)

 

 بلییی ! معرف حضور همه هستند ! هگرگری با اون کفش های ۱۳ کاره که بیش تر شبیه یخ شکنه تا کفش  پرید وسط اون همه آب تمیز و همه ی ما رو ( به جز من ) خیس کرد !

 

 پ.ن : تو مسابقات دوچرخه سواری برای برنده شدن تو یه رقابت سالم باید دوچرخه سوارها با هم همکاری کنند و به نوبت سرعت بگیرن و برن جلو هوا رو برای بقیه باز کنن ! ما هم قصد داریم چنین رقابت سالمی داشته باشیم ! شنیدیم که tuee دوباره فعالیت خودشو شروع خواهد کرد . امیدوارم همکاری خوبی باهم داشته باشیم ! ما که جلو بودیم ، حالا نوبت شماست برین جلو و جا رو برا ما باز کنین ! بالاخره نوبت ما هم فرا می رسه !

پ.ن ۲ : خواهش می کنم بحث ۳۰یا۳۰ تو نظرات نکنین ! جای اینجور بحث ها تو تاکسی ها و اتوبوس ها و یا بعد از صرف ناهار تو خونه است ! ایجا هر چی نوشتم در حد شوخیه ! یادتون باشه بحث جدی رو با بحث ۳۰یا۳۰ یکی ندونین ! مرسی

 

 تا آپ بعدی بای  .