در وصل هم زعشق تو ای گل در آتشم

در وصل هم زعشق تو ای گل در آتشم
عاشــق نمی شوی کـه ببینی چــه می کشم

با عقل آب عشق به یک جو نمــی رود  
بیــچاره مــن ، کــه ساخــته از آب و آتــشم

دیشب سرم به بالــش ناز وصـال و باز  
صبح است وسیل اشک به خون شسته بالشم

پروانه را شکایتی ازجـور شمـع نیست  
عمری است درهوای تو می سوزم و خوشم

خلقم به روی زرد بخندند و باک نیست
شاهــد شــو ای شــرار محــبت کــه بیغــشم

بـــاور مکن که طـعنه طــوفان روزگار  
جــز در هــوای زلــف تــو دارد مشــوشــم

سـروی شدم به دولت آزادگی کــه سر
بــا کـس فــرو نیــاورد ایـن طــبع سـرکشم

دارم چو شمـع، سرّ غمش بر سر زبان
لب می گزد چو غــنچه خـندان کـه خامــشم

هر شب چـو ماهـتاب به بالین من بتاب 
ای آفــــتاب دلــکش  و مــــاه  پــــریوشــم

گـر زیر پیرهن شــده، پنهان کـنم تو را 
ســـحر پـــری دمــیده  بــه پیــراهن کـــشم

لب بر لـبم بنه به نــوازش دمی چـو نی 
تــا بشــنوی نــــوای غــزل های  دلکشـــم

ساز صبا به نــاله شــبی گفت شهریــار    
این کار توست من همه جور تـــو می کشم

محمدحسین بهجت تبریزی (شهریار)

این نیز بگذرد...

در گذرگاه زمان

خیمه شب بازی دهر

با همه تلخی و شیرینی خود می گذرد

عشق ها می میرند

رنگ ها رنگ دگر می گیرند

...و فقط خاطره هاست

که چه شیرین و چه تلخ

دست ناخورده به جا می مانند!

 

"مهدی اخوان ثالث"

lonliness

قصه ای با تو شد آغاز که پایان نگرفت...

دشت خشكيد و زمين سوخت و باران نگرفت

  زندگي بعد تو بر هيچ كس آسان نگرفت

 چشمم افتاد به چشم تو ولي خيره نماند

 شعله اي بود كه لرزيد ولي جان نگرفت

 دل به هر كس كه رسيديم سپرديم ولي

 قصه عاشقي ما سر و سامان نگرفت

هرچه در تجربه عشق سرم خورد به سنگ

هیچ کس راه بر این رود خروشان نگرفت

مثل نوری که به سوی ابدیت جاریست

قصه ای با تو شد آغاز که پایان نگرفت

برگرفته از کتاب "ضد"

علی آقا واحد

اي ييخان كؤنلوم ائوين قيل حذر افغانيمدان

ائوين آباد اؤلا ال چك دل ويرانيمـــــــدان



مني مجنون ايله فرهــــــــــاده برابر توتمـــا

من اوْلاردان دا هنرله گئچه ره م جانيمدان



بيرجه گل گؤر نه جفـــالر چكيرم زولفوندان

خبرين يوخدو سنين حــــــال پريشانيمدان



طعن ائدير ائل منه يارين نه وفاسيز چيخدي؟

اي وفـــــــاسيز دئميرم من بوني اؤز يانيمدان



سانكه باشدان باشا بير شعله آهيم گئجه لر

شمعلر اوْدلانيـــــر آه و دل سوزانيمــــــــــــدان



نيليرم من گولي يا لاله ني انصافيــــــم وار

اوْنلارين هانسي گوزه لدير رخ جانانيمـدان



واحدم عصريميزين ايندي كي فرهادي منم

كيم مني آيري سالار خسرو خوبانيمدان ؟

رسم روزگار

زندگی پیوسته می گذرد و توجهی به دل های من و تو ندارد............

علی آقا واحد

گئدیرم اؤزگه یارین شمعینه پروانه اولام

سئوگیمه لاییق اولان دیلبره دیوانه اولام

بیلمه دین قدریمی سن ، چوخلی منه ظولم ائله دین

گئدیرم ای داش اورک من سنه بیگانه اولام

عاقیلیدیم سنین عشقینده بئله من دلی اولدوم

یوخدی ایمکان کی دؤنوب بیر داحا فرزانه اولام

ایندی کی اوز چؤووروب طالع فرزانه لیغیم

گئدیرم من می ایچم ساکین میخانه اولام

منه لیلا گرک اولسون ، نه گوزل سئوملی یار

گئدیرم مجنونا تای عشقیده افسانه اولام

دئمه دیم بونلاری تا سن منه دوشمن اولاسان

بولگونن ایستییرم من کیمه جانانه اولام

آن چنان که خودش خواست

مرا کسي نساخت . 

                     خدا ساخت،

                     نه آن چنان که کسي مي خواست 

که من کسي نداشتم، کسم خدا بود،

                          کس بي کسان.

او بود که مرا ساخت،

                           آن چنان که خودش مي خواست

                           نه از من پرسيد و

                           نه از آن ((من ديگر))م

علی شریعتی

ﺫﺭﻩ ﺍﯼ ﺧﺎﻃﺮﻩ

ﮐﺴﯽ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺳﻮﺯ ﻭ ﺳﺮﻣﺎ ﺩﺳﺘــﻬﺎﯾﺖ ﺭﺍ ﻧﻤﯽ ﮔﯿﺮﺩ

ﺩﺭ ﺟﯿﺒــــﺖ ﺑـــﮕﺬﺍﺭﺷﺎﻥ،

ﺷﺎﯾﺪ ﺫﺭﻩ ﺍﯼ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺗﻪ ﺟﯿﺒﺖ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،

ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ ﮔﺮﻡ ﺍﺳﺖ...

I want a basket to store these memories
To keep them close and safe and hidden
I would open it when I grow old
I want the roses in there too
To keep them smelling good
They fragile, let me wrap them in silk

And preserve them 
Or, I could just let them go
And travel the world 
Fly with the northern cold wind
Sit on the sand

Dance with the storm
Run with the kings
Hunt with the beasts 
And soar high like a bird

وای به حال دگران

از تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران
رفتم از کوی تو لیکن عقب سر نگران

ما گذشتیم و گذشت آنچه تو با ما کردی
تو بمان ودگران

وای به حال دگران...

* شهریار

بیخیال درس بریم پرتقال بچینیم!

تو را به خاطر می آورم بی بهانه

                   شاید دوست داشتن همین باشد

                                     بی بهانه به خاطر آوردن........................

یا حسین

Cəhənnəmdə bitən gül

Fələkin qanlı əlindən bir atılmış yerə əndı,

Bir fəlakət ananın can şirəsindən südün əmdı,

Bollu nisgil şələsi çigninə aldı,

Tay tuşundan dalı qaldı,

Sarı gül misli saraldı,

Günü tək bağrı qaraldı.

Xan çobansız selə tapşırsın özün ,

Yurdumuza bir Sara gəldı,

Bir vəfasız yar əlindən sana gəlməz yara gəldı,

Bir yazıq qız,can əlindən cana gəlməz cana gəldı,

Keçəcəkdə "Ələmut"damənəsindən buraya dərmana gəldı,

Bir adamsız "Suru"adlı, 

əlı bağlı,

dili bağlı!

"Suru"kimdir?

Suru bir güldü cəhənnəmdə bitibdir,

Suru bir damcıdı gözdən axaraq üzdə itibdir,

Suru yol yolçusudur əgride yox düzdə itibdir,

Suru bir mərsiyədir oxşayaraq sözdə itibdir,

O könüllərdə ki itmişdi əzəldən,

Odu gözdəndə itibdir,

Suru bir gözlərı bağlı,

Özü dağlı,sözü dağlı,

Olub hardan hara bağlı?

Boşlayıb doğma diyarln,

Umub əlbəttə yarından,

Əl üzüb hər nə varından,

Qorxmayıb şəhrimizin qışda amansız boranından,

Nə qarından,

Gəzir avarə tapa yandırıcı dərdinə çarə,

Tapa bilmir,

Çox sevir eşqı başından ata,

Amma ata bilmir,

Ova bax ovçu dalınca qaçır amma çata bilmir,

İş donüb Leyli düşüb çöllərə Məcnun soraöında,

Şirin əldə təşə dağ parçalayır Fərhad oturmuş otağında,

Teşnşləb qu gör necə can verı dərya qırağında,

Varlıqın son əsərı az qalır itsin yanağında,

Sankı bir közdu bürülmüş külə varlıq ocağında,

Közəyır piltə kimin yağ tükənıbdır çırağında,

Bir adamsız "Suru"adlı,

əlı bağlı,

dili bağlı!

"Suru can" umma fələkdən,

Fələkin yoxdu vəfası,

Nə qədər yoxdu vəfası,

O qədər çoxdu cəfası,

Köhnə rəqqasə kimin hər kəsə bir cur dur ədası,

O ayaqdan düçəni istər ayaqdan salan olsun,

O talanmışları istir günügündən talan olsun,

O satımışları istir qul edərkən satan olsun,

Neyləmək qurqu bucurdur,

Fələkin nəzmı əzəldən olub əzdadinə bağlı,

Qarasız ağlar olanmaz,

Dərəsız dağlar olanmaz,

Ölüsüz sağlar olanmaz,

Gərək hər bir gözələ bir dana çirkinde yaransın,

Biri ənsın yerə göydən biri ərşə ucalansın,

Biri ççalsın əl əyaq qəm dənizində,

Biri sahildə sevincilə dayansın,

Biri zillət palazın başə çəkib yatsada ancaq,

Birinin baxtı oyansın,

Biri quylansada nemətlərə yersız,

Biridə qanə boyansın,

Ay adamsız Suru adlı,

Saçlarından dara bağlı!

Neyləmək iş belə gəlmış,

Çür gələndə gülə gəlmış,

Fələkin əğri kəmanında olan ox atılanda düzə dəğmış,

Dilsizin bağrını dəlmış,

Əğri qalmış düz əğılmış,

Onu xoşlar bu fələk el Sarasın sellər aparsın,

Bülbül həsrət çəkərək gül səmərin yellər aparsın,

Qeysı çöllərdə qoyub leylini məhfillər aparsın,

Xosro,Şirinilə ələlə versın,Fərhadın qamətın əğsın,

Baxaraq çərxe zəman nəşəyə gəlsın,

Kefə dolsun,

"Surular" solsada solsun,

Sısqa bır ulduz ağər olmasa ulduzlar içində,

Bu səma,zulmətə batmaz,

Daş atan kül başı qoymuş daşını özgəyə atmaz,

Sən yetışsən hədəfə onda fələk məqsədə çatmaz,

Daha əfsanə yaratmaz,

"Suru" ay başı bəlalı,

Zamanın qanlı qəzalı!

"Suru" bir quşdur xəzan ayrı salıbdır yuvaslndan,

əl üzübdür atasından,

o züleyxa kimi Yusif iyin almır libasından,buna qane dir tənəffüs eləyır yar havasından,

dərd verən dərdə salıb amma xəbər yox davasından,

ağlayıb sızlayaraq bəhrə aparmır duasından,

o bir ayinədir rəssam çəkıb üstünə zengar,

onda yox qudrəte quftar,

üzü çırkın,dili bimar,

gənc vəqtində delazar,

görəsən kimdi xətakar,

görəsən kimdi xətakar?

 

علی آقا واحد

کؤنول، وفاسیز اولان نازلی یاره یالوارما
نه اعتبار اولا، بی اعتباره یالوارما

داریخما، یاخشی-یامان روزگاریمیز کئچه جک
بو بئش گون عؤمره گؤره روزگاره یالوارما

سنین ده بیر گون اولار نوبهارین، ای بولبول
بو ذؤقسوز، بو صفاسیز باهاره یالوارما(1)

دوشنده موشگوله، بیر اهل حاله دردین دئ
علاجین اوندادیر، اوندان کناره یالوارما

فقیره، عاجیزه، مظلومه، احترام ائیله
عدویه، قان ایچنه، ظلمکاره یالوارما

وطن یولوندا اؤلوم مرد اوچون سعادتدیر
حیات اوچون فلک-کج مداره یالوارما

مخالف اهلینه باش اگمه، سن ده منصور اول
(انا الحق) اوسته چکیلسن ده داره، یالوارما

نه اولدو دؤولت جمشید، مولک اسکندر؟(2)
نه تاجیره، نه ده بیر شهریاره یالوارما

اگر حیاتینی، واحد، خوش ائتمک ایستیرسن
نه گول جفاسینی چک، نه ده خاره یالوارما

 

1- مصراع بئله ده قئید اولونوب: خزان جفاسینا صبر ائیله، خاره یالوارما

2- مصراع بئله ده قئید اولونوب: محبت اهلینه، واحد، همیشه خدمت ائله

خانه ، گمشده در تاريكي

این عکسی است که فضاپیمای وویجر از زمین گرفته است. عکسی که زمین را در فضای بیکران نشان می دهد.كارل ساگان فضانورد آمریکایی کتابی با همین عنوان نوشته است.

در قسمتی از این کتاب می خوانیم:

دوباره به این نقطه نگاه کنید. همین جاست. خانه اینجاست. ما اینجاییم.تمام کسانی که دوستشان دارید٬ تمام کسانی که می شناسید٬تمام کسانی که تابحال چیزی در موردشان شنیده اید٬ تمام کسانی که وجود داشته اند٬زندگی شان را در اینجا سپری کرده اند.

برآیند تمام خوشی ها و رنج های ما در همین نقطه جمع شده است..هزاران مذهب٬ ایدئولوژی و دکترین اقتصادی که آفرینندگانشان از صحت آنها کاملا مطمئن بوده اند٬تمامی شکارچیان و صیادان٬ تمامی قهرمانان و بزدلان٬تمامی آفرینندگان و ویران کنندگان تمدن٬ تمامی پادشاهان و رعایا٬تمامی زوج های جوان عاشق٬ تمامی پدران و مادران٬ کودکان امیدوار٬مخترعان و مکتشفان٬ تمامی معلمان اخلاق٬ تمامی سیاستمداران فاسد٬تمامی «ابرستاره ها»٬ تمامی رهبران کبیر٬ تمامی قدیسان و گناهکاران در تاریخِ گونه ما٬ آنجا زیسته اند٬در این ذره غبار که در فضای بیکران در مقابل اشعه خورشید شناور است.

زمین ذره ای خرد در مقابل عظمت جهان است.به رودهای خون که توسط امپراطوران و ژنرال ها بر زمین جاری شده٬ البته با عظمت و فاتحانه٬ بیاندیشید.این خونریزان٬ اربابان لحظاتی از قسمت کوچکی از این نقطه بوده اند.به بی رحمی های بی پایانی که ساکنان گوشه ای از این نقطه٬ توسط ساکنان گوشه دیگر (که از این فاصله نمیتوان آنها را از هم بازشناخت) متحمل شده اند بیاندیشید٬چقدر اینان به کشتن یکریگر مشتاقند٬ چقدر با حرارت از یکدیگر متنفرند.

تمامی شکوه و جلال ما٬ تمامی حس خود مهم بینی بی پایان ما٬ توهم اینکه ما دارای موقعیتی ممتاز در پهنه گیتی هستیم٬ به واسطه این عکس به چالش کشیده می شود.سیاره ما لکه ای گم شده در تاریکی کهکشانهاست.در این تیرگی و عظمت بی پایان٬ هیچ نشانه ای از اینکه کمکی از جایی میرسد تا ما را از شر خودمان در امان نگاه دارد٬ دیده نمی شود.زمین تنها جای شناخته شده است که قابلیت زیست دارد.هیچ جایی نیست٬ حداقل در آینده نزدیک که گونه بشر بتواند به آنجا مهاجرت کند. مشاهدات٬ بله٬ استقرار٬ هنوز نه.خوشتان بیاید یا نه٬ زمین تنها جایی است که می توانیم روی پای مان بایستیم.

گفته شده که فضانوردی تجربه ای است شخصیت ساز که فرد را فروتن می سازد.شاید هیچ تصویری بهتر از این٬ غرور ابلهانه و نابخردانه نوع بشر را در دنیای کوچکش به نمایش نگذارد. برای من٬ این تصویر تاکیدی است بر مسئولیت ما در جهت برخورد مهربانانه تر ما با یکدیگر٬ و سعی در گرامی داشتن و حفظ کردن این نقطه آبی کمرنگ٬ تنها خانه ای که تاکنون شناخته ایم.

تو را دوست می دارم

تو را به جای همه کسانی که نشناخته ام دوست می دارم


تو را به خاطر عطر نان گرم


برای برفی که اب می شود دوست می دارم


تو را برای دوست داشتن دوست می دارم


تو را به جای همه کسانی که دوست نداشته ام دوست می دارم


تو را به خاطر دوست داشتن دوست می دارم


برای اشکی که خشک شد و هیچ وقت نریخت


لبخندی که مهو شد و هیچ گاه نشکفت دوست می دارم


تو را به خاطر خاطره ها دوست می دارم


برای پشت کردن به ارزوهای مهال


به خاطر نابودی توهم و خیال دوست می دارم


تو را برای دوست داشتن دوست می دارم


تو را به خاطردود لاله های وحشی


به خاطر گونه ی زرین افتاب گردان


برای بفشیه بنفشه ها دوست می دارم


تو را به خاطر دوست داشتن دوست می دارم


تو را به جای همه کسانی که ندیده ام دوست می دارم


تو برای لبخند تلخ لحظه ها


پرواز شیرین خا طره ها دوست می دارم


تورا به اندازه ی همه ی کسانی که نخواهم دید دوست می دارم


اندازه قطرات باران ، اندازه ی ستاره های اسمان دوست می دارم


تو را به اندازه خودت ، اندازه ان قلب پاکت دوست می دارم


تو را برای دوست داشتن دوست می دارم


تو را به جای همه ی کسانی که نمی شناخته ام دوست می دارم


تو را به جای همه ی روزگارانی که نمی زیسته ام دوست می دارم


برای خاطر عطر نان گرم و برفی که آب می شود و برای نخستین گناه


تو را به خاطر دوست داشتن دوست می دارم


تو را به جای تمام کسانی که دوست نمی دارم دوست می دارم

این پست برا آدم های با مرامیه که قدیما رو از یاد نبوردن!

 

AIKIDO

What's Next?

عاشورا

«حسين بيشتر از آب، تشنه‌ لبيك بود، افسوس كه به جاي افكارش زخم‌هاي تنش را  نشانمان دادند و بزرگترين دردش را بي آبي ناميدند.»

در قبایل عرب همواره جنگ بود،اما مکه ، زمین حرام بود و چهار ماه رجب ، ذی القعده، ذی الحجه و محرم ، زمان حرام ، یعنی که درآن جنگ حرام است.دو قبیله که با هم می جنگیدند، تا وارد ماه حرام می شدند، جنگ را موقتا تعطیل می کردند، اما برای آنکه اعلام کنند که در حال جنگند و این آرامش از سازش نیست، ماه حرام رسیده است و چون بگذرد، جنگ ادامه خواهد یافت ، سنت بود که بر قبه ی خیمه ی فرمانده قبیله، پرچم سرخی برمی افراشتند تا دوستان، دشمنان و مردم، همه بدانند که:جنگ پایان نیافته است.آنها که به کربلا می روند، می بینند که جنگ با  پیروزی یزید پایان گرفته و بر صحنه ی جنگ، آرامش مرگ سایه افکنده است. اما می بینند که بر قبه ی آرامگاه حسین، پرچم سرخی در اهتزاز است . بگذار این سال های حرام بگذرد!

دکتر علی شریعتی

لعنت به دلبستگی ها...

به وابستگی ها...

به روح من که همیشه دیرتر از جسمم میاد

به من که انگیزه ی هیچ کاری ندارم

به من که ساز نمیزنم

به من که دلگرفته ام

که ادم نمیشم

که دیگه مثل بلدیزر تمرین نمیکنم و همه رو کنار نمییزنم

که همش مثل مرغ پر کنده ام

که اجازه دادم حس هایی که نباید باشند دوباره برگردند

که سنگ روی سینه ام را برداشتم و حس های قدیمی هوا خوردند و رشد کردند... و افتاب روح من را دوباره به اسارت بردند

 به دلبستگی که بستر همه ی اینهاست.........

 به روزگار که عزیزه دیگه ای رو از من دور کرد..........

اینا رو اینجا نوشتم چون جای دیگه ای برای فریاد نیست........

پس لعنت به اینترنت...

علی (ع) از خدا نیز تنها تر است

..........وخداوند خدا،برای حرف هایش باز هم مخاطبی نیافت!

هیچ کس او را نمیشناخت،هیچ کس با او «انس» نمیتوان بست.

«انسان» را آفرید!و این نخستین بهار خلقت بود.

بهار خلقت اغاز شد،آدم تنهایی خداوند خدا را پر کرد.

زبان های بسیار دیده های بسیار

دل های بسیار آمدند تا هر یک به نوعی ستایش

خالق خویش گویند .تاریخ آمد و آمد تا به عرصه ای از خلقت رسید

 که در ان عرصه،بزرگ مردی بود که از همه تنهاتر بود

علی (ع) جز چاه های پیرامون مدینه،

چاه های نخلستان صاحب سری نداشت

اگر می داشت چرا سر در حلقوم چاه برد؟

چرا از شهرو خانه و خانواده اش به نخلستان پناه برد؟

چرا تنها بنالد؟چرا دردهای بی رحم و

 سنگینش را به ناچار باید در چاه ریزد؟

این ها جز به خاطر ان است که

 علی (ع) از خدا نیز تنها تر است.

خدا برای تنهاییش ادم را آفرید

محمد (ص) سلمان را یافت اما امام علی (ع) تا پایان حیاتش تنها ماند،

آری علی (ع) از خدا نیز تنها تر است...

                                                                «  دکتر علی شریعتی»

 

خدارا به حق علی ،علی را به حق خدا قسم میدهم  که در

این شب ها ما را به خودمان بیاورد

ساقی

 

 "تا توانی مده از کف به بهار ای ساقی  

 

لب جوی و لب جام و لب یار ای ساقی  

 

نو بهار است و گل و سبزه و ما عمر عزیز  

 

می گذاریم به غفلت مگذار ای ساقی  

 

موسم گل نبود توبه ی عشاق درست  

 

توبه یعنی چه؟ بیار باده بیار ای ساقی  

 

شاهد و باغ و گل و مل همه خوبند ولی  

 

یار خوش خوشتر از این هر سه چهار ای ساقی  

 

تا توانی مده از کف به بهار ای ساقی  

 

لب جوی و لب جام و لب یار ای ساقی "

 

 

 

 

 

 

   خدا رحمت کند مرحوم هایده را ...

 

 " عشق اگه روز ازل در دل دیوانه نبود

  تا ابد زیر فلک ناله ی مستانه نبود

 نرگس ساقی اگه مستی صد جام نداشت

 سر هر کوی و گذر این همه میخانه نبود

 من و جام می ودل ُنقش تو در باده ی ناب

خلوتی بود که در آن خلوت بیگانه نبود..."

 

 

 

 

 لحظه ها وثانیه ها می گذرند و ما در غفلتیم ... کاش می فهمیدم معنی این جمله را .. کاش می فهمیدم گذر عمر را ! حیف .. که باز هم نمی فهم .. باز هم درک نمی کنم ...

 

     چندین ساعت بیشتر نمانده تا یکسال بزرگترشویم ، یکسال پیرتر شویم ، یکسال تنهاتر شویم ، یکسال ... یکسال ...

 

 انگار همین دیروز بود که فرا رسیدن سال ۱۳۸۷ رو به همه تبریک گفتیم .. ولی دیدید ۱۳۸۷ چه زود کهنه شد ... عدد ۱۳۸۸ زودتر از انچه فکر میکنیم کهنه خواهد شد . ایام میگذرند و گرد و غبار فراموشی بر روی آلبوم عکس سیاه سفید حقیرمان می نشیند ... به امید آن روزی که دوباره کنار هم بنشنیم و گرد و غبار عکس های دوران گذشته را با همدیگر پاک کنیم...

 

   دوستان غفلت نکنید .. چرخ روزگار هر روز سرعت بیشتری می گیرد . کاش قدر هم دیگر را بیشتر بدانیم ، هر چند که باز هم معنای عمیق این جمله را نمی فهمم .. ولی گفتنش به نگفتنش می ارزد.

 

     " نرم نرمک می رسد اینک بهار ، خوش به حال روزگار.."

 

   عید باستانی بر همه ی عزیزان مبارک ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

" بایرامیدی ، گئجه قوشی اوخوردی

آدخلی قیز،بیگجورابین توخوردی

هرکس شالین بیر باجادان سوخوردی

آی نه گوزل قایدادی شال سالاماق

بیگ شالینا بایراملیغین باغلاماق !

 

شال یستدسم منده ائوده آغلادیم

بیر شال آلیب ، تئز بلیمه باغلادیم

غلام گیله گاشدیم ، شالی سالادیم

فاطما خلا منه جوراب باغلادی

خان ننمی یادا سالیب آغلادی"

 

 

 

 

 

گزارش اردوی 22 اسفندماه

 

 

                                  ( به دلیل تبانی صورت گرفته با ... عکس اول پست حذف شد !)

 ساعت ۷ صبح قرار گذاشته بودیم ولی مصطفی از روز قبلش به چندتا از بچه نیم ساعت زودتر گفته بود تا یکم بخندیم . صبح که از خواب پاشدم دیدم یحیی و ساسان بهم زنگ زدن ! من هنوز از خواب بیدار نشده بودم ولی اونا اونجا تو سرما منتظر بودن  . امیدوارم ما رو به خاطر این کار ببخشن .

 

 خلاصه همه جمع شدیم و حرکت به سوی جزیره ی اسلامی و البته تحمل قیافه ی اخموی آقای راننده شروع شد () . حدود یکم و نیم ساعت بعد با شنیدن غرغر ها ی راننده به مقصد یعنی روستای آغگنبد رسیدیم .هوا عالی بود و بهاری ! تا نگاه میکردی کوه بود و تپه .

 

       

پدیده ی جالبی که با هاش مواجه شدیم مشاهد ه ی نمونه ی نادری از میمون های جزیره ی اسلامی بود  که به گفته ی کارشناسان مرکز علوم و تحقیقات هگرگر هر ۱۰۰ هزار سال فقط یکبار دیده می شوند.  از خصوصیات بارز این نوع موجود می شد به پرتاب نارگیل از روی درخت بید ( والله نمی دونم نارگیل رو از کجای درخت بید درمیاره !) اشاره کرد  در زیر عکسی که دوستانمون از نمای پایین از این موجود گرفته اند مشاهده می کنید :

 

         

 

  روز خیلی خوبی بود ، همه دوستا دورهم بودیم و صفا سیتی و وسطی و ...

       

 

 

البته دراین اردو یک ناظر و کارشناس از مرکز علوم و تحقیقات هگرگر نیز حضور داشت که به بررسی مواد غذایی و  موارد بهداشتی انها می رسید که نمونه اش رو خودتون می تونید در عکس ببنید :

 

   

 

  مهم ترین اتفاقی که افتاد تولد یحیی عزیز بود ! یحیی یی که خیلی دوسش داریم ! روز قبل من و آرمان باهم یه هدیه ی ناقابل براش ( همراه کیک) خریدیم و قرار شد که قبل مراسم پولشو ازبچه ها بگیریم  . البته هدیه چیزه قابلی نبود . یک دست کامل وسایل مورد نیاز زورخانه  ( یه چیز تو مایه های آفتابه و اینا ) . وقت باز کردن کادو منو و آرمان دوتا پا داشتیم دوتا هم قرض کردیمو و د برو که رفتیم  ! بعد از مدتی با بالا بردن پرچم سفید دوباره به جمع دوستان برگشتیم و لی حاج آقا صالحی با یک توطئه منو به زمین زد و با خامه و آفتابه ی پر از آب ازم پذیرایی کردن  ولی خدایییش من اون پولارو بالا نکشیدم

 

 

 

  

 

              

  یحی جان بازم تولدتو تبریک میگم انشالله ۱۰۰ سال دیگه بمیری  ( منن با هم ایشالله )(به نوشته روی کیک توجه کنید ! ابتکار آرمان بود )

 

    

 

 جوجه کباب رو زدیم به رگ و به سوی شوره زار حرکت کردیم . عکسها همه چیز رو نشون میدن احتیاجی به نوشتار من نیست .

 

حاج آقا صالحی مثل اینکه وضع بازار زیاد خوب نیست .

 

 

 

 

  گرچه منظره ی جالبی بود ولی مایه ی تاسف و ناراحتی برای هممون بود که دریاچه ی عزیر ارومیه با اون ابهت و آوازه ی جهانیش به این روز افتاده ! شاید میشه گفت حدود ۳۰۰ متری عقب کشیده شده بود ، کاری با این  ندارم تفصیر کیه و تقصیر چیه ولی اینو خوب میدونم که باید کاری بکنیم ، هممون تک تک ! وگرنه چند سال بعد شاهد خشکی کامل در این منطقه خواهیم بود .

 

  روز ها میان و میرن ! ۳ سال گذست و هنوز ما ادم نشدیم  . جدا از شوخی چشمامونو تا باز کردیم ۶ ترم گذشت .انگار همون بچه های ترم ۱ هستیم ولی یکم از همدیگه دورتر شدیم . آینده در انتظار هممونه ! آینده ای که معلوم نیست چه در انتظارمان دارد ، و در این میان نگاه به پهنه ی بیکران دریاچه چه لذت بخشه ...

 

(به   آرمان دقت کنید مثل رییس قبیله های سرخپوستهاست  )

 

  

                                                                                                      پایدار باشید وسربلند

                                                                                                                  فرشید

توجه ! / توجه ...

 

  گزارش اردوی فرهنگی (!) تفریحی آغگنبد ، فردا ، بعد از ظهر ، همین جا ... خود اینجا

 منتظر باشین ...

کلبه ی خودمانی !

 همیشه دوست داشتم یه جایی ، یه گوشه ایی داشته باشم واسه اینکه حرفای دلم رو توش بنویسم . خونه های زیادی بودن ! اما هیجا این جا نمی شه ...

  خیلی ها فکر می کنن که ما تو این وبلاگ باید راجع به مسائل علمی مربوط به رشته ی تحصیلمون بنویسیم ، ولی از اسم بلاگ مشخصه که این جا حال و هوای دیگری داره ... شاید رنگ تنهایی ! رنگ دیوارهای این  خونست ، شاید بوی غربت از سرتا پای این خونه به مشام میرسه ، شاید ماه هاست که رهگذری از مقابل خونه رد نشده ولی این ها دلیل نیست برای اینکه پرتو نور کوچکی که از گوشه ی پنجره روی سایه ها خطی از صمیمت فراموش شده رسم کرده را نادیده گرفت ...

            یاد آهنگ مرحوم هایده میفتم :

                                                   " ...

                                                       برای کوچه غمگینم

                                                           برای خونه غمگینم 

                                                                 برای تو ، برای من

                                                                         برای هر کی مثل ما داره می خونه

                                                                                      غمگینم..."

                   ... بیاید یه لحظه چشمامونو ببندیم ! یه لحظه دستمون رو قلبمون بزاریم و فکر کنیم .. فکر کنیم به اینکه چرا مثل قبل نیستیم ... چرا خیلی هامون عوض شدن ؟ چرا مثل قدیما نظرات وبلاگ تا 30 ،40 بالا نمی ره ؟  چرا مثل اون روزها دور هم جمع نمی شیم ؟ چرا هر کسی یه گوشه ای کز کرده و سرش تو لاک خودشه ... ؟

  چرا ما همون ورودی 85 نیستیم ؟ همون وروردی که اسمش رو زبون همه ی ورودی ها بود ؟ ! همون ورودیی که 2 ماه به 2 ماه میرفت اردو ...

  نگید تقصیر فلانیه ... بگید تقصیر هممونه ! شاید هم ناگزیریم .. رسم زمونه اینه ...

   +پاسخ به نظر جناب آقای The One ! :

        ... نظر رو که خوندم با خود گفتم   دوباره شروع شد ... از همین می ترسیدم ! حدس میزنم کی باشی !  برات احترم قائلم  ، از نظرت هم خیلی تشکر می کنم . پسر خوبم ! اون عکسا رو من دارم ، ولی من یادم نمی یاد کسی از من خواسته باشه که آقای طالب اون عکسا رو بزن به سی دی و بده به ما ! البته کلا روی هم 10 تا عکس بود ، در ضمن اون روزای اویل بعد اردو رو گوشیم بود ولی الان نیست ... ولی تو خودت خیلی بد عادت کردی .. اگه میخوای ما به تو ، به همه و دیگران به همدیگر اعتماد کنن خواهشا با اسم خودت نظر بده ...! فکر نمی کنی یکم بچه گانه باشه حرکتت ؟ 20سالمونه ، هنوز هم با اسم های عجیب غریب نظر میزاریم ... البته تقصیر تو نیست .. میدونم جو ورودی مون اینطوریه ! حرفاتو قبول دارم ... منم خودم از این ناراحتم که چرا این طور سرد با بلاگ خودمون برخورد میشه ..

شروعی دوباره...

  بعد از مدت ها دوباره قصد راه اندازی و آپ کردن بلاگ 85 رو داریم .. انشالله بعد از پایان امتحانات دوباره فعالیت خودمون رو شروع می کنیم .. به امید روزهای آبی..

بدون شرح !

به عکس خوب دقت کنید ! چیزای زیاد می بینید !

یا علی ...

 

 این روزها خیلی تو خودم بودم ! از زندگی خسته شده بودم ... احساس تنفر  وکفر رو داشتم مزمزه می کردم ! از اطرافیانم بدم میومد ولی میدونستم در اشتباهم . انگار این خودم نبودم . درد از نقاط مختلف بدنم آزارم میداد . شب ها خواب درستی نداشتم . هر لحظه حالم بدتر میشد . ولی باز رفتم سراغ سجاده ام ... گرفتن روزه کلی بدنم رو خسته کرده بود.

 به داخل ماشین که رفتم گوشیم به صدا در اومد .  پیام کوتاه بود . انتظار داشتم یکی از دوستام باشه ولی اس ام اس از یه سرور عمومی بود ... " اگر بندگانی که از من روی برگردانده اندمی دانستند چقدر مشتاق آنهایم ، از شوق جان می سپردند " !

 

 چند دقیق بعد همین اس ام اس برام تکرار شد . و این یه نشونه بود ! خدا بهم فهموند که قدر داشته هاتو بدون و زندگی تو بکن ! همین که سالمی و دردری نداری ! همین که سایه ی پدر مادر بالا سرته خودش یه دنیاست ! کاش قدر اون چیزهایی که داریم رو بدونیم ! کاش ...

روزگار به تندی میگذره و شاید همه چیز رو از دست بدیم ! پس تا دیر نشده ... یا علی !

                          

 

                         

 

حکمت سقراط!

 

در يونان باستان ، سقراط تا حد زيادي به دانشمندي اشتهار داشت. روزي يكي از آشنايان فيلسوف بزرگ به ديدارش آمد و گفت : مي داني  درباره دوستت  چه شنيده ام ؟
سقراط جواب داد : يك دقيقه صبر كن ، قبل از اينكه چيزي بگويي مي خواهم امتحان كوچكي را بگذراني كه به آن تست فيلتر سه گانه مي گويند.
آشنا پرسيد: فيلتر سه گانه ؟
سقراط ادامه داد: قبل از اينكه با من درباره دوستم صحبت كني، شايد بد نباشد كه چند لحظه صبر كني و چيزهايي را كه مي خواهي بگويي فيلتر كني . به همين خاطر به اين امتحان، تست فيلتر سه گانه مي گويم.
 اولين فيلتر، حقيقت است. تو كاملا مطمئني مطالبي كه مي خواهي به من بگويي حقيقت دارد؟ مرد گفت : نه، درحقيقت من همين الان درباره اش شنيدم و... 
سقراط گفت : بسيار خوب، پس تو واقعا نمي داني كه حقيقت دارد يا خير.
حالا دومين فيلتر را امتحان مي كنيم، دومين فيلتر نيكي است. چيزي كه مي خواهي راجع به دوست من بگويي، مطلب خوبي است؟
مرد جواب داد: نه، كاملا برعكس ... .
سقراط ادامه داد: خُب، پس تو مي خواهي به من راجع به او چيز بدي بگويي اما دقيقا از درستي آن مطمئن نيستي. هنوز بايد امتحان را ادامه دهي چون هنوز يك فيلتر باقي مانده: فيلتر فايده. مطلبي كه مي خواهي راجع به دوستم به من بگويي، فايده اي براي من دارد؟ مرد جواب داد: نه، نه واقعاً.
سقراط نتيجه گيري كرد : اگر چيزي كه مي خواهي به من بگويي نه حقيقت است نه خوبي دارد و نه فايده اي دارد، پس چرا اصلاً بگويي ؟؟؟

 

"دیوانه مهتاب"