در وصل هم زعشق تو ای گل در آتشم

در وصل هم زعشق تو ای گل در آتشم
عاشــق نمی شوی کـه ببینی چــه می کشم

با عقل آب عشق به یک جو نمــی رود  
بیــچاره مــن ، کــه ساخــته از آب و آتــشم

دیشب سرم به بالــش ناز وصـال و باز  
صبح است وسیل اشک به خون شسته بالشم

پروانه را شکایتی ازجـور شمـع نیست  
عمری است درهوای تو می سوزم و خوشم

خلقم به روی زرد بخندند و باک نیست
شاهــد شــو ای شــرار محــبت کــه بیغــشم

بـــاور مکن که طـعنه طــوفان روزگار  
جــز در هــوای زلــف تــو دارد مشــوشــم

سـروی شدم به دولت آزادگی کــه سر
بــا کـس فــرو نیــاورد ایـن طــبع سـرکشم

دارم چو شمـع، سرّ غمش بر سر زبان
لب می گزد چو غــنچه خـندان کـه خامــشم

هر شب چـو ماهـتاب به بالین من بتاب 
ای آفــــتاب دلــکش  و مــــاه  پــــریوشــم

گـر زیر پیرهن شــده، پنهان کـنم تو را 
ســـحر پـــری دمــیده  بــه پیــراهن کـــشم

لب بر لـبم بنه به نــوازش دمی چـو نی 
تــا بشــنوی نــــوای غــزل های  دلکشـــم

ساز صبا به نــاله شــبی گفت شهریــار    
این کار توست من همه جور تـــو می کشم

محمدحسین بهجت تبریزی (شهریار)

این نیز بگذرد...

در گذرگاه زمان

خیمه شب بازی دهر

با همه تلخی و شیرینی خود می گذرد

عشق ها می میرند

رنگ ها رنگ دگر می گیرند

...و فقط خاطره هاست

که چه شیرین و چه تلخ

دست ناخورده به جا می مانند!

 

"مهدی اخوان ثالث"

lonliness

قصه ای با تو شد آغاز که پایان نگرفت...

دشت خشكيد و زمين سوخت و باران نگرفت

  زندگي بعد تو بر هيچ كس آسان نگرفت

 چشمم افتاد به چشم تو ولي خيره نماند

 شعله اي بود كه لرزيد ولي جان نگرفت

 دل به هر كس كه رسيديم سپرديم ولي

 قصه عاشقي ما سر و سامان نگرفت

هرچه در تجربه عشق سرم خورد به سنگ

هیچ کس راه بر این رود خروشان نگرفت

مثل نوری که به سوی ابدیت جاریست

قصه ای با تو شد آغاز که پایان نگرفت

برگرفته از کتاب "ضد"

علی آقا واحد

اي ييخان كؤنلوم ائوين قيل حذر افغانيمدان

ائوين آباد اؤلا ال چك دل ويرانيمـــــــدان



مني مجنون ايله فرهــــــــــاده برابر توتمـــا

من اوْلاردان دا هنرله گئچه ره م جانيمدان



بيرجه گل گؤر نه جفـــالر چكيرم زولفوندان

خبرين يوخدو سنين حــــــال پريشانيمدان



طعن ائدير ائل منه يارين نه وفاسيز چيخدي؟

اي وفـــــــاسيز دئميرم من بوني اؤز يانيمدان



سانكه باشدان باشا بير شعله آهيم گئجه لر

شمعلر اوْدلانيـــــر آه و دل سوزانيمــــــــــــدان



نيليرم من گولي يا لاله ني انصافيــــــم وار

اوْنلارين هانسي گوزه لدير رخ جانانيمـدان



واحدم عصريميزين ايندي كي فرهادي منم

كيم مني آيري سالار خسرو خوبانيمدان ؟

رسم روزگار

زندگی پیوسته می گذرد و توجهی به دل های من و تو ندارد............

علی آقا واحد

گئدیرم اؤزگه یارین شمعینه پروانه اولام

سئوگیمه لاییق اولان دیلبره دیوانه اولام

بیلمه دین قدریمی سن ، چوخلی منه ظولم ائله دین

گئدیرم ای داش اورک من سنه بیگانه اولام

عاقیلیدیم سنین عشقینده بئله من دلی اولدوم

یوخدی ایمکان کی دؤنوب بیر داحا فرزانه اولام

ایندی کی اوز چؤووروب طالع فرزانه لیغیم

گئدیرم من می ایچم ساکین میخانه اولام

منه لیلا گرک اولسون ، نه گوزل سئوملی یار

گئدیرم مجنونا تای عشقیده افسانه اولام

دئمه دیم بونلاری تا سن منه دوشمن اولاسان

بولگونن ایستییرم من کیمه جانانه اولام

آن چنان که خودش خواست

مرا کسي نساخت . 

                     خدا ساخت،

                     نه آن چنان که کسي مي خواست 

که من کسي نداشتم، کسم خدا بود،

                          کس بي کسان.

او بود که مرا ساخت،

                           آن چنان که خودش مي خواست

                           نه از من پرسيد و

                           نه از آن ((من ديگر))م

علی شریعتی

ﺫﺭﻩ ﺍﯼ ﺧﺎﻃﺮﻩ

ﮐﺴﯽ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺳﻮﺯ ﻭ ﺳﺮﻣﺎ ﺩﺳﺘــﻬﺎﯾﺖ ﺭﺍ ﻧﻤﯽ ﮔﯿﺮﺩ

ﺩﺭ ﺟﯿﺒــــﺖ ﺑـــﮕﺬﺍﺭﺷﺎﻥ،

ﺷﺎﯾﺪ ﺫﺭﻩ ﺍﯼ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺗﻪ ﺟﯿﺒﺖ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،

ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ ﮔﺮﻡ ﺍﺳﺖ...

I want a basket to store these memories
To keep them close and safe and hidden
I would open it when I grow old
I want the roses in there too
To keep them smelling good
They fragile, let me wrap them in silk

And preserve them 
Or, I could just let them go
And travel the world 
Fly with the northern cold wind
Sit on the sand

Dance with the storm
Run with the kings
Hunt with the beasts 
And soar high like a bird

وای به حال دگران

از تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران
رفتم از کوی تو لیکن عقب سر نگران

ما گذشتیم و گذشت آنچه تو با ما کردی
تو بمان ودگران

وای به حال دگران...

* شهریار

بیخیال درس بریم پرتقال بچینیم!

تو را به خاطر می آورم بی بهانه

                   شاید دوست داشتن همین باشد

                                     بی بهانه به خاطر آوردن........................

یا حسین

Cəhənnəmdə bitən gül

Fələkin qanlı əlindən bir atılmış yerə əndı,

Bir fəlakət ananın can şirəsindən südün əmdı,

Bollu nisgil şələsi çigninə aldı,

Tay tuşundan dalı qaldı,

Sarı gül misli saraldı,

Günü tək bağrı qaraldı.

Xan çobansız selə tapşırsın özün ,

Yurdumuza bir Sara gəldı,

Bir vəfasız yar əlindən sana gəlməz yara gəldı,

Bir yazıq qız,can əlindən cana gəlməz cana gəldı,

Keçəcəkdə "Ələmut"damənəsindən buraya dərmana gəldı,

Bir adamsız "Suru"adlı, 

əlı bağlı,

dili bağlı!

"Suru"kimdir?

Suru bir güldü cəhənnəmdə bitibdir,

Suru bir damcıdı gözdən axaraq üzdə itibdir,

Suru yol yolçusudur əgride yox düzdə itibdir,

Suru bir mərsiyədir oxşayaraq sözdə itibdir,

O könüllərdə ki itmişdi əzəldən,

Odu gözdəndə itibdir,

Suru bir gözlərı bağlı,

Özü dağlı,sözü dağlı,

Olub hardan hara bağlı?

Boşlayıb doğma diyarln,

Umub əlbəttə yarından,

Əl üzüb hər nə varından,

Qorxmayıb şəhrimizin qışda amansız boranından,

Nə qarından,

Gəzir avarə tapa yandırıcı dərdinə çarə,

Tapa bilmir,

Çox sevir eşqı başından ata,

Amma ata bilmir,

Ova bax ovçu dalınca qaçır amma çata bilmir,

İş donüb Leyli düşüb çöllərə Məcnun soraöında,

Şirin əldə təşə dağ parçalayır Fərhad oturmuş otağında,

Teşnşləb qu gör necə can verı dərya qırağında,

Varlıqın son əsərı az qalır itsin yanağında,

Sankı bir közdu bürülmüş külə varlıq ocağında,

Közəyır piltə kimin yağ tükənıbdır çırağında,

Bir adamsız "Suru"adlı,

əlı bağlı,

dili bağlı!

"Suru can" umma fələkdən,

Fələkin yoxdu vəfası,

Nə qədər yoxdu vəfası,

O qədər çoxdu cəfası,

Köhnə rəqqasə kimin hər kəsə bir cur dur ədası,

O ayaqdan düçəni istər ayaqdan salan olsun,

O talanmışları istir günügündən talan olsun,

O satımışları istir qul edərkən satan olsun,

Neyləmək qurqu bucurdur,

Fələkin nəzmı əzəldən olub əzdadinə bağlı,

Qarasız ağlar olanmaz,

Dərəsız dağlar olanmaz,

Ölüsüz sağlar olanmaz,

Gərək hər bir gözələ bir dana çirkinde yaransın,

Biri ənsın yerə göydən biri ərşə ucalansın,

Biri ççalsın əl əyaq qəm dənizində,

Biri sahildə sevincilə dayansın,

Biri zillət palazın başə çəkib yatsada ancaq,

Birinin baxtı oyansın,

Biri quylansada nemətlərə yersız,

Biridə qanə boyansın,

Ay adamsız Suru adlı,

Saçlarından dara bağlı!

Neyləmək iş belə gəlmış,

Çür gələndə gülə gəlmış,

Fələkin əğri kəmanında olan ox atılanda düzə dəğmış,

Dilsizin bağrını dəlmış,

Əğri qalmış düz əğılmış,

Onu xoşlar bu fələk el Sarasın sellər aparsın,

Bülbül həsrət çəkərək gül səmərin yellər aparsın,

Qeysı çöllərdə qoyub leylini məhfillər aparsın,

Xosro,Şirinilə ələlə versın,Fərhadın qamətın əğsın,

Baxaraq çərxe zəman nəşəyə gəlsın,

Kefə dolsun,

"Surular" solsada solsun,

Sısqa bır ulduz ağər olmasa ulduzlar içində,

Bu səma,zulmətə batmaz,

Daş atan kül başı qoymuş daşını özgəyə atmaz,

Sən yetışsən hədəfə onda fələk məqsədə çatmaz,

Daha əfsanə yaratmaz,

"Suru" ay başı bəlalı,

Zamanın qanlı qəzalı!

"Suru" bir quşdur xəzan ayrı salıbdır yuvaslndan,

əl üzübdür atasından,

o züleyxa kimi Yusif iyin almır libasından,buna qane dir tənəffüs eləyır yar havasından,

dərd verən dərdə salıb amma xəbər yox davasından,

ağlayıb sızlayaraq bəhrə aparmır duasından,

o bir ayinədir rəssam çəkıb üstünə zengar,

onda yox qudrəte quftar,

üzü çırkın,dili bimar,

gənc vəqtində delazar,

görəsən kimdi xətakar,

görəsən kimdi xətakar?

 

علی آقا واحد

کؤنول، وفاسیز اولان نازلی یاره یالوارما
نه اعتبار اولا، بی اعتباره یالوارما

داریخما، یاخشی-یامان روزگاریمیز کئچه جک
بو بئش گون عؤمره گؤره روزگاره یالوارما

سنین ده بیر گون اولار نوبهارین، ای بولبول
بو ذؤقسوز، بو صفاسیز باهاره یالوارما(1)

دوشنده موشگوله، بیر اهل حاله دردین دئ
علاجین اوندادیر، اوندان کناره یالوارما

فقیره، عاجیزه، مظلومه، احترام ائیله
عدویه، قان ایچنه، ظلمکاره یالوارما

وطن یولوندا اؤلوم مرد اوچون سعادتدیر
حیات اوچون فلک-کج مداره یالوارما

مخالف اهلینه باش اگمه، سن ده منصور اول
(انا الحق) اوسته چکیلسن ده داره، یالوارما

نه اولدو دؤولت جمشید، مولک اسکندر؟(2)
نه تاجیره، نه ده بیر شهریاره یالوارما

اگر حیاتینی، واحد، خوش ائتمک ایستیرسن
نه گول جفاسینی چک، نه ده خاره یالوارما

 

1- مصراع بئله ده قئید اولونوب: خزان جفاسینا صبر ائیله، خاره یالوارما

2- مصراع بئله ده قئید اولونوب: محبت اهلینه، واحد، همیشه خدمت ائله

خانه ، گمشده در تاريكي

این عکسی است که فضاپیمای وویجر از زمین گرفته است. عکسی که زمین را در فضای بیکران نشان می دهد.كارل ساگان فضانورد آمریکایی کتابی با همین عنوان نوشته است.

در قسمتی از این کتاب می خوانیم:

دوباره به این نقطه نگاه کنید. همین جاست. خانه اینجاست. ما اینجاییم.تمام کسانی که دوستشان دارید٬ تمام کسانی که می شناسید٬تمام کسانی که تابحال چیزی در موردشان شنیده اید٬ تمام کسانی که وجود داشته اند٬زندگی شان را در اینجا سپری کرده اند.

برآیند تمام خوشی ها و رنج های ما در همین نقطه جمع شده است..هزاران مذهب٬ ایدئولوژی و دکترین اقتصادی که آفرینندگانشان از صحت آنها کاملا مطمئن بوده اند٬تمامی شکارچیان و صیادان٬ تمامی قهرمانان و بزدلان٬تمامی آفرینندگان و ویران کنندگان تمدن٬ تمامی پادشاهان و رعایا٬تمامی زوج های جوان عاشق٬ تمامی پدران و مادران٬ کودکان امیدوار٬مخترعان و مکتشفان٬ تمامی معلمان اخلاق٬ تمامی سیاستمداران فاسد٬تمامی «ابرستاره ها»٬ تمامی رهبران کبیر٬ تمامی قدیسان و گناهکاران در تاریخِ گونه ما٬ آنجا زیسته اند٬در این ذره غبار که در فضای بیکران در مقابل اشعه خورشید شناور است.

زمین ذره ای خرد در مقابل عظمت جهان است.به رودهای خون که توسط امپراطوران و ژنرال ها بر زمین جاری شده٬ البته با عظمت و فاتحانه٬ بیاندیشید.این خونریزان٬ اربابان لحظاتی از قسمت کوچکی از این نقطه بوده اند.به بی رحمی های بی پایانی که ساکنان گوشه ای از این نقطه٬ توسط ساکنان گوشه دیگر (که از این فاصله نمیتوان آنها را از هم بازشناخت) متحمل شده اند بیاندیشید٬چقدر اینان به کشتن یکریگر مشتاقند٬ چقدر با حرارت از یکدیگر متنفرند.

تمامی شکوه و جلال ما٬ تمامی حس خود مهم بینی بی پایان ما٬ توهم اینکه ما دارای موقعیتی ممتاز در پهنه گیتی هستیم٬ به واسطه این عکس به چالش کشیده می شود.سیاره ما لکه ای گم شده در تاریکی کهکشانهاست.در این تیرگی و عظمت بی پایان٬ هیچ نشانه ای از اینکه کمکی از جایی میرسد تا ما را از شر خودمان در امان نگاه دارد٬ دیده نمی شود.زمین تنها جای شناخته شده است که قابلیت زیست دارد.هیچ جایی نیست٬ حداقل در آینده نزدیک که گونه بشر بتواند به آنجا مهاجرت کند. مشاهدات٬ بله٬ استقرار٬ هنوز نه.خوشتان بیاید یا نه٬ زمین تنها جایی است که می توانیم روی پای مان بایستیم.

گفته شده که فضانوردی تجربه ای است شخصیت ساز که فرد را فروتن می سازد.شاید هیچ تصویری بهتر از این٬ غرور ابلهانه و نابخردانه نوع بشر را در دنیای کوچکش به نمایش نگذارد. برای من٬ این تصویر تاکیدی است بر مسئولیت ما در جهت برخورد مهربانانه تر ما با یکدیگر٬ و سعی در گرامی داشتن و حفظ کردن این نقطه آبی کمرنگ٬ تنها خانه ای که تاکنون شناخته ایم.

تو را دوست می دارم

تو را به جای همه کسانی که نشناخته ام دوست می دارم


تو را به خاطر عطر نان گرم


برای برفی که اب می شود دوست می دارم


تو را برای دوست داشتن دوست می دارم


تو را به جای همه کسانی که دوست نداشته ام دوست می دارم


تو را به خاطر دوست داشتن دوست می دارم


برای اشکی که خشک شد و هیچ وقت نریخت


لبخندی که مهو شد و هیچ گاه نشکفت دوست می دارم


تو را به خاطر خاطره ها دوست می دارم


برای پشت کردن به ارزوهای مهال


به خاطر نابودی توهم و خیال دوست می دارم


تو را برای دوست داشتن دوست می دارم


تو را به خاطردود لاله های وحشی


به خاطر گونه ی زرین افتاب گردان


برای بفشیه بنفشه ها دوست می دارم


تو را به خاطر دوست داشتن دوست می دارم


تو را به جای همه کسانی که ندیده ام دوست می دارم


تو برای لبخند تلخ لحظه ها


پرواز شیرین خا طره ها دوست می دارم


تورا به اندازه ی همه ی کسانی که نخواهم دید دوست می دارم


اندازه قطرات باران ، اندازه ی ستاره های اسمان دوست می دارم


تو را به اندازه خودت ، اندازه ان قلب پاکت دوست می دارم


تو را برای دوست داشتن دوست می دارم


تو را به جای همه ی کسانی که نمی شناخته ام دوست می دارم


تو را به جای همه ی روزگارانی که نمی زیسته ام دوست می دارم


برای خاطر عطر نان گرم و برفی که آب می شود و برای نخستین گناه


تو را به خاطر دوست داشتن دوست می دارم


تو را به جای تمام کسانی که دوست نمی دارم دوست می دارم

این پست برا آدم های با مرامیه که قدیما رو از یاد نبوردن!

 

AIKIDO

What's Next?

عاشورا

«حسين بيشتر از آب، تشنه‌ لبيك بود، افسوس كه به جاي افكارش زخم‌هاي تنش را  نشانمان دادند و بزرگترين دردش را بي آبي ناميدند.»

در قبایل عرب همواره جنگ بود،اما مکه ، زمین حرام بود و چهار ماه رجب ، ذی القعده، ذی الحجه و محرم ، زمان حرام ، یعنی که درآن جنگ حرام است.دو قبیله که با هم می جنگیدند، تا وارد ماه حرام می شدند، جنگ را موقتا تعطیل می کردند، اما برای آنکه اعلام کنند که در حال جنگند و این آرامش از سازش نیست، ماه حرام رسیده است و چون بگذرد، جنگ ادامه خواهد یافت ، سنت بود که بر قبه ی خیمه ی فرمانده قبیله، پرچم سرخی برمی افراشتند تا دوستان، دشمنان و مردم، همه بدانند که:جنگ پایان نیافته است.آنها که به کربلا می روند، می بینند که جنگ با  پیروزی یزید پایان گرفته و بر صحنه ی جنگ، آرامش مرگ سایه افکنده است. اما می بینند که بر قبه ی آرامگاه حسین، پرچم سرخی در اهتزاز است . بگذار این سال های حرام بگذرد!

دکتر علی شریعتی